Devotion is Devoid of You - Linga Bhairavi

Devotion is Devoid of You

பக்திஉங்களுக்குள்நிரம்பியுள்ளது

தேவியைஎப்படிஅணுகுவதுஎன்பதுபற்றிசத்குரு

தேவியின் பரிமாணத்தை நீங்கள் தெரிந்து கொள்ள விரும்பினால், அதற்கு உங்களிடம் பக்தி இருக்க வேண்டும். பக்தி என்பது ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமான விஷயம். பக்தர்கள் பித்தர்களைப் போலத்தான் காட்சியளிப்பார்கள். நீங்கள் தியானலிங்கத்தை அனுபவித்து உணர வேண்டுமானால், உங்களுக்கு விழிப்புணர்வும், தியான நிலையும் தேவை. நீங்கள் நிலையாக ஒரு இடத்தில் உட்கார வேண்டும். ஆனால் தேவியைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்றால், உங்களுக்கு உயிர்ப்பான தன்மையும், வாழ்க்கையின் உணர்ச்சி மிகுந்த நிலையும், பைத்தியக்காரத்தனமான பக்தியும் தேவை. நான் ஏன் பித்துநிலையை வலியுறுத்துகிறேன் என்றால், நீங்கள் இங்கு இருந்தாலும், உங்கள் அடிப்படைகளான – எங்கிருந்து வருகிறீர்கள், எங்கு செல்கிறீர்கள், உங்கள் இருப்பின் தன்மை என்ன, நீங்கள் பிரபஞ்சத்தையும், உங்களையும் எப்படிப் புரிந்து கொண்டீர்கள் போன்றவை எல்லாம் உண்மையில் கொஞ்சம் பைத்தியக்காரத்தனமானவை.
நவீன விஞ்ஞானம், நீங்கள் பார்ப்பது, கேட்பது, தொடுவது, உணர்வது இது எதுவுமே உண்மையில்லை என்பதை நிரூபித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இங்கிருப்பவற்றை எல்லாம் அவை இருக்கும் விதத்தில் நீங்கள் உணர்வதில்லை. இது தத்துவமல்ல, இதை விஞ்ஞானம் நிரூபித்துள்ளது. உங்களுக்குத் தெரியும் என்று நீங்கள் நினைப்பதெல்லாம் உண்மையில்லை என்பதும், நீங்கள் செய்பவற்றை மிகுந்த நம்பிக்கையோடு செய்கிறீர்கள் என்பது சிறிது பைத்தியக்காரத்தனம்தான் என்று நினைக்கிறேன். எனவே பைத்தியக்காரத்தனம் என்பது உங்களுக்குப் புதிதல்ல. அதையே ஒரு மகிழ்ச்சியான, அழகான செயல்பாடாக மாற்றுவதைப் பற்றித்தான் நான் பேசிக் கொண்டிருக்கிறேன். எப்படியோ நீங்கள் பைத்தியமாகத்தான் இருக்கிறீர்கள், ஏன் அதையே ஒரு மகிழ்ச்சியான நிலையாக மாற்றிக் கொள்ளக் கூடாது? அது ஏன் போராட்டமாக, துயரமானதாக இருக்க வேண்டும்? பைத்தியக்காரர்களில் சிலர் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைப் பார்த்திருப்பீர்கள். அவர்கள் வாழ்வில் ஒரு கணம் கூட பாதிப்போடு இருக்காது. எப்போதும் சந்தோஷமாக, சிரித்துக் கொண்டே இருப்பார்கள். காரணமே இல்லாமல் நீங்கள் சிரித்தால், பைத்தியம் என்று மக்கள் நினைப்பார்கள். யாரும் “அவன் பைத்தியத்தைப் போல அழுகிறான்” என்று சொல்வதில்லை. “பைத்தியக்காரனைப் போல சிரிக்கிறான்” என்றுதான் சொல்வார்கள். பெரும்பான்மையான மக்கள் இந்த நிலையை எடுத்திருப்பதால், துயரமான பைத்தியக்காரத்தனம் வெற்றி பெற்றுவிட்டது.
பக்தி என்பதும் ஒரு பித்துநிலைதான். பக்தி என்பது நீங்கள் இல்லாத நிலை. அது ஒரு காதல் உறவு அல்ல. காதலே ஒரு பைத்தியக்காரத்தனம்தான், ஆனால் சிறிதளவு அதில் நல்லறிவு இருக்கிறது. அதிலிருந்து இன்னும் நீங்கள் வெளியே வர முடியும். பக்தியில், அந்த நிலையே இருக்காது. அதிலிருந்து வெளிவரவே முடியாது. அதற்கு பக்தி அனுமதிக்காது. நான் “பக்தி” என்று சொல்லும்போது, நம்பிக்கைகளைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை. நம்பிக்கை என்பது ஒழுக்கத்தைப் போலத்தான். சில முட்டாளதனங்களை நம்பும் மக்கள் தங்களை அடுத்தவரை விட உயர்ந்தவர்களாக எண்ணிக் கொள்கிறார்கள். நீங்கள் எதையாவது நம்பும் அந்த நொடியில், நீங்கள் உயர்ந்தவராவதில்லை. அப்போது உங்கள் முட்டாள்தனம்தான் வலிமை அடைகிறது. நம்பிக்கையும், முட்டாள்தனமும் இணைந்தால் அது ஆபத்தான இணைப்பாக இருக்கும். அவற்றை நீங்கள் சேரவே விடக்கூடாது. ஆனால் பொதுவாக அவை இணைந்துதான் இருக்கும். அதுதான் அவற்றின் இயல்பு. புத்திசாலித்தனமும், தயக்கமும் இயல்பானவை. நீங்கள் புத்திசாலி ஆக ஆக உங்கள் தயக்கமும் அதிகமாகும், ஏனென்றால் உங்களைச் சுற்றியிருக்கும் அத்தனை பரிமாணங்களையும் பார்க்கும்போது, நீங்கள் ஒரு சிறு துகள் என்பதை தெளிவாகப் புரிந்து கொள்வீர்கள். அந்த நிலையில் உங்களால் நம்பிக்கையோடு செயல்பட முடியாது. நம்பிக்கைகள் இந்த பிரச்சனையை அகற்றிவிடுகின்றன. அவை உங்களுக்கு அபார நம்பிக்கையை ஏற்படுத்திவிடும்-ஆனால் உங்கள் முட்டாள்தனத்தை சீராக்காது.
எனவே பக்தி என்பது நம்பிக்கை இல்லை. “நான் இந்த எல்லாவற்றையும் நம்ப வேண்டுமா? இது சிவா, இது சக்தி, இது தேவி, இது பைரவி என்று இந்த எல்லாவற்றையும் நம்ப வேண்டுமா?”. இல்லை. நான் நம்பிக்கையைப் பற்றிப் பேசவில்லை. நான் நம்பிக்கைக்குள் நுழைவதைப் பற்றிப் பேசுகிறேன். “நான் எப்படி நம்புவது?”. நீங்கள் இங்கு உட்கார்ந்திருக்கிறீர்கள் என்பதே ஒரு நம்பிக்கைதான். ஏனென்றால் சில இடங்களில் பூமி பிளந்து, மக்களை விழுங்கியது போன்ற சம்பவங்கள் நடந்திருக்கின்றன. சில இடங்களில் வானம் இடிந்து மக்கள் மேல் விழுந்து நசுக்கிய சம்பவங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன. சில இடங்களில் நீங்கள் சுவாசிக்கும் காற்றே உங்களுக்கு எதிராகத் திரும்பியிருக்கிறது. சில இடங்களில் மக்கள் விஷமுள்ள மதுபானத்தைக் குடித்து உயிர் விட்டிருக்கிறார்கள்.
நீங்கள் உங்களை அறியாமலேயே, விரும்பாமலேயே நம்பிக்கையானவர்கள்தான். விழிப்புணர்வோடு, அன்போடு நம்பிக்கைக் கொள்ள கற்றுக் கொள்ளுங்கள் – அதுதான் பக்தி. அதிவேகமாக சுற்றும் இந்த பூமிக் கிரகத்தைச் சுற்றி நடக்க உங்களுக்கு நம்பிக்கைத் தேவை. இங்கே அமர, சிரிக்க, யாரையாவது கவனிக்க, நம்பிக்கை தேவை. மிகுந்த நம்பிக்கைத் தேவை, இல்லையா? வெறுமனே இங்கு விழிப்புணர்வோடு, அன்போடு அமர்ந்து, பிரபஞ்சம் எப்படி இருக்கிறதோ அந்த வழியிலேயே அதை நம்புங்கள்.
இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் இருப்பதற்கு பக்தியோடு இருப்பதுதான் இனிமையான வழி. ஒரு பக்தனுக்குத்தான் வாழ்க்கையின் இனிமையான அனுபவங்கள் கிடைக்கும். இதிலிருந்து யார் முட்டாள் என்பதை நீங்களே முடிவு செய்யுங்கள். மொத்த உலகமும் பக்தன்தான் முட்டாள் என்று நினைத்தாலும், அவனுக்குத்தான் யாரையும் விட இந்த பூமியில் இனிமையான அனுபவங்கள் கிடைக்கின்றன. பக்தி என்பது வித்தியாசமான புத்திசாலித்தனம். அது எப்படி என்றால்…. இந்த ஆலமரத்தைப் பாருங்கள்-இதை குறைத்து மதிப்பிடாதீர்கள்-இதற்கு 20 லிருந்து 25 வயதுக்குள் இருக்கும். இது கோவிலுக்குள் வர விரும்பித்தான் தன்னை சிறிதாக வைத்துக் கொண்டுள்ளது. இதுவும் ஒரு முட்டாளைப் போல பெரிதாக வளர்ந்திருந்தால், இதை யார் கோவிலுக்குள் கொண்டு வருவார்கள்? ஒருவேளை இதை வெட்டி, உணவு சமைப்பதற்கு விறகாகப் பயன்படுத்தியிருப்பார்கள். இது எவ்வளவு புத்திசாலி; பாருங்கள். இது தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்திக் கொண்டுள்ளது, அதற்கு என்ன அதிர்ஷ்டம் பார்த்தீர்களா! இன்னும் ஒரு வருடத்துக்குள், இங்கிருக்கும் எல்லாவற்றையும் விட மக்கள் இதைத்தான் அதிகமாகக் வழிபடப் போகிறார்கள். மக்கள் அதற்கு முன் தலைவணங்குவார்கள்; பாலும், நெய்யும் ஊற்றுவார்கள்; இன்னும் ஏதேதோ செய்வார்கள். அவர்கள் குழந்தைகளுக்குக் கொடுக்காததைக் கூட இந்த ஆலமரத்துக்குக் கொடுப்பார்கள்.
வாழ்க்கைக்கென்று அடிப்படையான புத்திசாலித்தனம் இருக்கிறது. முதல் முறையாக கருவுற்றிருக்கும் ஒரு இளம் பறவைக்கு அதற்கு முன் அந்த அனுபவம் கிடையாது. அது எப்படி கூடு கட்டுவது என்பதை எந்த பொறியியல் கல்லூரிக்கும் சென்று படிக்கவில்லை. அந்த அற்புதமான பொறியியலை, அதற்கு யாரும் கற்றுக் கொடுக்காமலேயே, கருவுற்ற அடுத்த நிமிடம் தனக்கென்று ஒரு கூட்டை குறிப்பிட்ட காலத்துக்குள் கட்டி விட வேண்டும் என்று தெரிந்து கொண்டு விடுகிறது. நான் இந்த விஷயத்தை மிக உன்னிப்பாக கவனித்திருக்கிறேன். ஏனென்றால் என் வீட்டில் பறவைகளும், அணில்களும், ஒரு பல்லியும், பாம்புகளும் கூட இருக்கின்றன. அவைதான் அங்கு வசிக்கின்றன; நான் ஒரு விருந்தாளிதான் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? கடந்த நான்கு மாதங்களாகத்தான் நான் இங்கு தங்கியிருக்கிறேன். யார் இந்த விருந்தாளி என்று அவைகளுக்கெல்லாம் ஒரே ஆச்சரியம். அவை என்னை ஒருவித முறைப்போடு பார்த்து, “இவர் ஏன் இங்கு அதிகமாகத் தங்குகிறார்?” என்று நினைக்கின்றன. எப்போதும் இவர் இரண்டு, மூன்று நாட்கள் மட்டும் வந்து தங்கிவிட்டுச் சென்றுவிடுவார். இப்போது மூன்று, நான்கு மாதங்கள் தங்கி, கருவுறும் காலத்தையும், மற்றவற்றையும் தொந்தரவு செய்கிறார் என்று எண்ணுகின்றன. நான் அவைகளை தொந்தரவு செய்வதில்லை, இருந்தாலும், என்னால் அவைகளுக்கு தனிமை கிடைப்பதில்லை.
என் வீட்டைச் சுற்றியிருக்கும் பறவைக் கூடுகளை உற்று கவனிக்கும்போது, அவை அத்தனை அவசரமாக அந்தக் கூடுகளைக் கட்டுகின்றன…..அவை எந்த பிரசவ விடுதிக்கும் சென்று, அங்கிருக்கும் மருத்துவர் அவற்றை ஸ்கேன் செய்து, இந்தத் தேதியில்தான் குழந்தை பிறக்கும் என்று சொல்வதில்லை. எப்போது வரும் என்று அவைகளுக்கே தெரியும். அவை எப்போதும் சரியான நேரத்துக்குள்ளேயே கூடு கட்டுகின்றன. இது வாழ்க்கையில், குறிப்பாக கருவுற்றிருக்கும்போது, இருக்கும் மிக ஆழமான புத்திசாலித்தனம். வாழ்க்கையே ஒரு குறிப்பிடத்தக்க புத்திசாலித்தனம்தான், கருவுறுதல் இரு மடங்கு புத்திசாலித்தனத்தைத் தருகிறது. ஆனால் துரதிருஷ்டவசமாக, பெரும்பாலான மக்களுக்கு, கருவுறுதலும் விழிப்புணர்வின்றி நடக்கிறது. தேவையில்லாமல் என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும், அன்பில்லாமல் நிகழ்கிறது. அது மட்டும் விழிப்புணர்வோடும், அன்போடும் நிகழ்ந்துவிட்டால், எல்லா பெண்களும் தங்கள் கருவுற்ற காலம் முடிந்தவுடன் 100 சதவிகிதம் அதிகமான புத்திசாலிகளாகிவிடுவார்கள், ஏனென்றால் அவர்கள் அமைப்பில் நிகழ்வது ஒரு குறிப்பிடத்தக்க மாற்றம். ஆனால் இந்த பூமியிலேயே சில பெண்கள் மட்டும்தான் அந்த புத்திசாலித்தனத்தை அடைகிறார்கள். பெரும்பாலானவர்கள் அதை இழந்து விடுகிறார்கள். அவர்கள் இனப்பெருக்கம் செய்து, தாங்கள் இருக்கும் இனத்தை முழுமையாக்குகிறார்கள். அடுத்த தலைமுறையாவது நன்றாக வாழும் என்று நினைக்கிறார்கள். அதுதான் எல்லா பெற்றோர்களின் எதிர்பார்ப்பும், இல்லையா? அடுத்த தலைமுறையாவது நன்றாக வாழட்டும் என்று நினைப்பது, நீங்கள் மோசமாக வாழ்ந்ததையே காட்டுகிறது.

 

என் வருத்தம் என்னவென்றால், அடுத்த தலைமுறை என்னைப் போல நன்றாக வாழுமா? இப்படிச் சொல்வதால் அடுத்த தலைமுறை நன்றாக வாழ்வதில் எனக்கு விருப்பமில்லை என்பதில்லை, ஆனால் அவர்கள் அப்படி இருக்க மாட்டார்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும், ஏனென்றால் அவர்கள் நன்றாக வாழ முடியுமென்றால், அதை நானே செய்திருப்பேன். ஒருவேளை அவர்கள் சில விஷயங்களை நன்றாக செய்யலாம்-ஆனால் என்னை விட நன்றாக இருக்க முடியாது. எந்தத் தலைமுறையும் என்னைவிட நன்றாக வாழ முடியாது. என்னை விட சிறந்த கோவில்களையும், கட்டிடங்களையும், இன்னும் சில விஷயங்களையும் செய்யலாம்-ஆனால் என்னை விட நன்றாக வாழ முடியாது.
நன்றாக வாழ ஒரு வாய்ப்பிருந்தால், அப்படி நானே வாழ்ந்துவிடுவேன். இதைக் கேட்கும்போது என்னை மிகுந்த சுயநலவாதியாக, தன்னை மட்டுமே நினைப்பவராகத் தோன்றுகிறது….பெருந்தன்மை இல்லாதவராக நினைக்கிறீர்கள். உங்கள் வாழ்க்கையின் உச்சத்தை எட்டி, அடுத்தவர்களுக்கு எப்படி எல்லைகளைக் கடந்து வாழ்வது என்று ஒரு உதாரணமாக இருப்பதுதான் நீங்கள் இந்த பூமியில் பெருந்தன்மையாக செய்யக் கூடிய செயல். வாழ்க்கையை நாளைக்கு விட்டு வைப்பது பெருந்தன்மை அல்ல, அது நீங்கள் எப்பேர்பட்ட கஞ்ஜூஸ்(கஞ்சர்கள்) என்பதைக் காட்டுகிறது. உங்களால் முழுமையாக அன்பு செலுத்தவோ, சிரிக்கவோ, மகிழ்ச்சியாக இருக்கவோ முடியாது. உங்களிடம் இருப்பதைக் கொடுக்க முடியாது-எல்லா நிலைகளிலும் நீங்கள் ஒரு கஞ்சர். கஞ்ஜூஸ் என்பது சரியான வார்த்தையா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. இது போன்ற மனிதர்களைக் குறிப்பிடும்போது ‘ஜூஸ்’ என்ற வார்த்தையை நீங்கள் பயன்படுத்தக் கூடாது. ஜூஸ் என்றால் செழிப்பு, கொடுத்தல், வாழ்க்கையை வெளிப்படுத்துவது என்று பல அர்த்தங்கள் உண்டு.
எனவே, நீங்கள் தேவியிடம் வந்தால், உங்களுக்கு தேவியை உணர விருப்பமிருந்தால், அதற்கு பக்தி வேண்டும். பக்தி என்றால் நீங்கள் ஒரு கஞ்ஜூஸ் இல்லை; நீங்கள் ஜூஸால் நிரம்பியிருக்கிறீர்கள். ஒவ்வொரு நொடியும், உங்களிடமிருந்து என்னவெல்லாம் ஒழுகி வர முடியுமோ, அத்தனையும் வந்து கொண்டிருக்கின்றன. எதுவும் மிச்சமிருப்பதில்லை-அதுதான் பக்தி. ஒரு பக்தன் எப்படி தன் வாழ்க்கையை வேகமாக, முழுமையாக செலவழிப்பது என்று பார்க்கிறான். அவன் தன் வாழ்க்கையை பாதுகாக்க விரும்புவதில்லை; நாளை வாழ்வதற்கு திட்டமிடுவதில்லை-அவன் இப்போது, முழுமையாக வாழ்கிறான். அவன் முழுமையாக இருப்பதால், அவனுக்கு எந்தத் துணையும் தேவையில்லை. அதற்கு இதற்கு என்று தேவைகள் அவனுக்கு இல்லை. அவன் அதற்குப் பயனில்லாமல் இருப்பதால் துணை கிடைப்பதில்லை என்றில்லாமல், தேர்ந்தெடுக்கும் தன்மை இல்லாமல் இருக்கிறான். கட்டாயத்திலிருந்து தேர்வுக்கு நகர்வது ஒரு பரிணாம வளர்ச்சியைப் போன்றது என்பதை புரிந்து கொள்ளுங்கள். நம் குரங்கு மூதாதையர் வழியில் நீங்கள் சென்றீர்களா என்று எனக்குத் தெரியாது, ஏனென்றால் இன்னும் சில மக்கள் ஊர்வன போல சீறிக் கொண்டும், ஒருவரை ஒருவர் கடித்துக் கொண்டும் இருக்கிறார்கள்…குரங்களுக்கு குழு உணர்ச்சி அதிகமாக உண்டு, இல்லையா?. மிகத் தீவிரமான குழு உணர்ச்சி…
எனவே கட்டாயத்தில் இருந்த வாழ்க்கை இப்போது தேர்வுக்கு மாறியிருக்கிறது. கட்டாயத்திலிருந்து வாய்ப்புக்கு மாறுவது பரிணாம வளர்ச்சியைப் போன்றது, ஆனால் வாய்ப்பிலிருந்து வாய்ப்பின்மைக்கு மாறுவது புரட்சிகரமானது. இதுதான் உண்மையை அறிவதற்கான மௌனப்புரட்சியாக இருக்கும். நீங்கள் இப்போது வாய்ப்பிலிருந்து வாய்ப்பின்மைக்கு மாறிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். கட்டாயத்துக்கு அல்ல, வாய்ப்பின்மைக்கு மாறிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். வாய்ப்பின்மைதான் பக்தனின் இயல்பான தன்மை. உங்களுக்குள் நீங்கள் பேரானந்தத்துடன் இருந்தால், நீங்கள் எதைத் தேர்ந்தெடுப்பீர்கள்? நீங்கள் துயரத்தோடு இருந்தால்தான், உங்களுக்கு வாழ்க்கையில் ஒரு வாய்ப்பு இருக்கிறது. நீங்கள் முழுமையாக ஆனந்தத்தில் இருந்தால், உங்களுக்கு வாழ்க்கையில் வேறு வாய்ப்புகளே இருக்காது. அதுதான் ஒரே வழி. வேறு வழிகளே இல்லை. நீங்கள் வாழ்வதற்கு இரு வழிகள் இருந்தால், நீங்கள் வாழ்க்கையைக் கட்டாயப்படுத்துகிறீர்கள். இதை தேவியிடம் கட்டாயப்படுத்த முடியாது. இது ஒரு சுயம்வரத்தைப் போன்றது. நீங்கள் இங்கு பிரகாசமாக அமர்ந்திருக்கிறீர்கள். நீங்கள் தூங்கிவழிந்தால், உங்களை யார் தேர்ந்தெடுப்பார்கள்? ஒருவேளை நீங்கள் கம்பீரமாக பிரகாசமாக, உங்களைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம்.
நான் அன்றொரு நாள் மக்களிடம் “சிலர் தங்களுக்கு சிந்திக்கும் ஆற்றல் இருப்பதாக நினைத்துக் கொள்வதைப் பற்றி நான் குறிப்பாகக் கவலைப்படுகிறேன், ஏனென்றால், உங்களுக்கு அப்படி சிந்திக்கும் திறன் இருந்தால், நீங்கள் உங்கள் வாழ்க்கையிலிருந்து வெளியில் வைத்துதான் சிந்திப்பீர்கள். நீங்கள் சொர்க்கத்திலிருந்து வந்திருப்பதாக எண்ணிக் கொள்வீர்கள். ஏற்கனவே நீங்கள் தெய்வீகத்தின் அணைப்பிலிருந்து வெளியே வந்து விட்டதாக நினைப்பீர்கள்” என்று கூறினேன். உங்கள் வாழ்க்கையின் பேரானந்தத்திலிருந்து வெளியே இழுக்கும் அளவுக்கு உங்கள் சிந்தனை மிகத் திறமையானது. எங்கேயும் துடித்துக் கொண்டிருக்கும் படைப்பின் மூலத்திலிருந்தும் நீங்கள் வெளிவந்து விட்டதாக நினைத்துக் கொண்டு, இப்போது அதைத் தேடி அலைகிறீர்கள். தெய்வீகம் எங்கும் தொலைந்துவிடவில்லை. அது எங்கும் இருக்கிறது. நீங்கள் அதிலிருந்து வெளிவந்துவிட்டதாக நினைத்துக் கொண்டு விட்டீர்கள். அதனால் நீங்கள் பிரதிஷ்டையிலிருந்து வெளி வந்துவிட்டதாக நினைத்துக் கொண்டீர்கள். மூன்று நாட்களுக்கு உங்கள் சிந்தனைகளுக்கு ஓய்வு கொடுங்கள்; அதன் பிறகு ஒருவேளை இன்னும் நன்றாகக் கூட உங்களால் சிந்திக்க முடியும்.
நீங்கள் சிந்திக்கத் தொடங்கும்போது, நீங்கள் உலகத்தைப் பிரிக்க துவங்குகிறீர்கள். ஒரு பக்தன் உண்மையைத் தேடுவதில்லை. வாழ்க்கையில் வெளிவராத மர்மங்களை வெளிப்படுத்த அவன் முயற்சிப்பதில்லை. அவனுக்கு வாழ்க்கையும், வாழ்க்கை முறையும் எந்தப் பிரச்சனையுமில்லை. சிந்திக்கின்ற மனிதனுக்குத்தான் வாழ்வது ஒரு பிரச்சனையாக இருக்கும், அதை தீர்க்க வேண்டும். பக்தனுக்கு வாழ்வதை ஒரு பிரச்சனையாகவே பார்ப்பதில்லை; அவரும் அதில் ஒரு பகுதியாக இருக்கிறார். அவர் கடவுளைத் தேடுவதில்லை; அவர் அதில் ஒரு பகுதியாக இருக்கிறார். அவர் உண்மையைத் தேடுவதில்லை; அவர் அதில் ஒரு பகுதியாக இருக்கிறார். அவர் ஒரு பகுதியாவது உருகிவிட்டார். இந்த பாதரசத்தைப்8 பாருங்கள்; இதை வட்டமாக, சதுரமாக, எப்படி வேண்டுமானாலும் ஆக்கிக் கொள்ளலாம். ஒரு பக்தனும் இது போலத்தான். இன்னும் சற்றுப் பொறுத்துப் பார்த்தால், இந்தப் பாதரசம் இரும்பை விட கடினமாகிவிடும். ஆனால் நான் இப்போது சில விஷயங்களைச் செய்தால், அது என் கைகளிலேயே உருகி, ஒரு திரவமாகிவிடும். பாதரசத்தின் தன்மை என்ன என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா ? எனவேதான் பக்தர்கள் ரஸாவை விரும்புகிறார்கள். ரஸா என்றால் “பாதரசம்”. ரஸா என்றா “ரசம்”,ஜூஸ் என்றும் பொருள்படும். எனவே, ஒரு பக்தனும், இந்த ரசமும் தொடர்பு கொண்டுள்ளன, ஏனென்றால், பகதன் ஒரு கஞ்ஜூஸ் அல்ல, அவன்தான் ஜூஸ்.
நாம் இன்று மிக முக்கியமான ஒன்றைச் செய்ய வேண்டும். அதற்கு நீங்கள் இங்கு பக்தியோடு இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். நான் முன்பே சொன்னது போல, பக்தி என்பது நம்பிக்கை, அவநம்பிக்கையைப் பொறுத்தது அல்ல. பக்தி என்றால் விழிப்புணர்வோடு, அன்போடு நம்பிக்கையாக இருப்பது. நீங்கள் உயிர்வாழ்வதற்கு நீங்கள் நம்பிக்கைத்தன்மையுடன் இருக்க வேண்டும். நீங்கள் நம்பவில்லையென்றால், அடுத்த மூச்சை உள்ளிழுக்க முடியாது. நீங்கள் ஏற்கனவே நம்பிக் கொண்டுதான் இருக்கிறீர்கள், அதை இன்னும் கொஞ்சம் விழிப்புணர்வோடு, அன்போடு இருந்தால்-அதுதான் பக்தி. அவள் பெண்மைத்தன்மை வாய்ந்தவள்; அவள் அன்புக்கு அடிமை.நீங்கள் ஒரு பக்தனாக இங்கிருந்தால், அவள் உங்களுக்குப் புரியாத எண்ணிலடங்கா வழிகளில் கூட உங்களுக்கு அள்ளிக் கொடுத்து அருள் புரிவாள். ஆனால் அவளை நீங்கள் புரிந்து கொள்ள முயற்சி செய்தால், அவளை பிடிக்க முயற்சித்தால்,அதற்கு வழியே இல்லை.